Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA- Suriye halkının büyük bir kesiminin (Batı-Arap ve Siyonist koalisyon tarafından Suriye devletini devirme planını uygulamak için başlatılan savaş sonucunda) yerinden yurdundan edilmesinin üzerinden kaç yıl geçtiği halde, bu günlerde Suriyeli mültecilerin Avrupa’ya sığınmaları ve Avrupa ülkelerinin vatandaşlığını almaları meselesi birden haber konusu haline geldi ve Suriye krizinin insani boyutlarını belirginleştirdiği gibi Avrupa Birliği üyeleri arasında mültecilere vatandaşlık hakkının verilmesi konusunda bir dizi tartışmalara yol açmıştır.
Bundan önce Avrupa ülkelerinin karşılaştığı en büyük zorluk, insan kaçakçılarına para ödemek suretiyle ve gayri kanuni bir şekilde standart olmayan kayık ve gemilere binerek Akdeniz üzerinden Güney Avrupa’ya gitmeye çalışan ama çoğu zaman hayatlarını kaybeden Libyalı muhacir ve mülteciler dalgasıydı.
Her ne kadar bu süreç henüz durmuş değil fakat Suriyeli mültecilerin insani göçler halinde, uzun kara yollarıyla ve trenle kendilerini Macaristan gibi Doğu Avrupa ülkeleri üzerinden Batı Avrupa’ya ulaştırmaya çalışmaları, Avrupa’nın yeni bir sorunu haline gelmiş durumda.
Ancak burada öne çıkan bir soru var ki oda şudur: Şimdi bir süredir Suriye’de kısmi bir istikrar sağlanmış bulunuyor; ister devlet güçleri ister terörist, tekfirci ve diğer muhalif güçler olsun hepsi kontrol ettikleri bölgelerde konuşlanmış durumda ve artık savaşın ilk ayları gibi içerde ya da dışarıda olsun nüfusun yer değiştirme meselesi yaşanmıyor. Bu çerçevede Suriye halkının yeni iltica dalgası (ki Batı medyasında çokça gündeme gelmektedir) biraz şüpheli ve işin içinde bir bit yeniği var gibi geliyor?
Avrupa’ya doğru Suriyeli mülteciler dalgasının başlaması kimin işidir?
Avrupalı ülkelerden vatandaşlık ve sığınma hakkını almak için yola çıkan Suriyeli mültecilerin insan zinciri konusunda ilk akla gelen soru şudur: İnsani zincirler halinde genellikle yalın ayakla Avrupa’ya gitme amacıyla yola düşen bu insanlar, kendiliğinden ve kendi kararlarıyla mı bu girişimde bulunuyorlar yoksa belli merkezler ve odaklarca yönlendiriliyorlar mı? Eğer yönlendiriliyorlarsa o halde bu odaklar kimlerdir?
Sorunun birinci bölümünü şöyle yanıtlamak mümkün: Bu hareketin kendiliğinden başlamış olma ihtimali düşüktür. Dediğimiz gibi eğer bu dalga savaşın ve iç çatışmaların ilk yıllarında olsaydı bir yere kadar kendiliğinden yaşandığı anlaşılabilirdi. Ancak bu iltica dalgası tam olarak Batılı ülkelerin Suriye krizine yönelik yaklaşımlarının bazı Suudi, Türk ve İsrailli tarafların isteğinin tersi istikametinde değiştiğini gösteren emarelerin belirdiği bir sırada başladığı için, bu hareketin proje olma ihtimali ciddi gibi geliyor.
Sorunun, projenin tasarımında ve müdüriyet edilmesinde ‘hangi odakların parmağı ve rolü olabilir’ şeklindeki ikinci kısmını yanıtlayacak olursak, temel ihtimalin Türkiye olduğu gözüküyor ama aynı zamanda İsrail’in bu husustaki rolünden gafil olunamaz.
Türkiye ve İsrail’in Suriye halkını mültecileştirme planındaki rolü
Türkiye uzun bir süreden beri Suriye içinde ve kendi sınırlarına yakın bölgede tempon bölgesi oluşturma ruhsatı peşindeydi ve her açıdan ciddi bir sorun halini alan kendi topraklarındaki Suriyeli mültecileri bu bölgeye yerleştirmek istiyordu; böylece hem içerdeki maliyetlerin yükünü hafifletmiş hem de Suriye’deki politikalarının başarısızlığını telafi etmek için bir araç bulmuş olacaktı.
Bununla birlikte geçtiğimiz son haftalarda, Türkiye bir yıl direndikten sonra incirlik üssünü İŞİD karşıtı saldırılar amacıyla Amerika ve NATO için açmasına rağmen henüz İŞİD’ten arındırılmış bölge adı altında güvenli bölge oluşturma konusunda bir güvenceye ulaşmış değildir.
Böyle bir durumda, İŞİD’den arındırılmış bölge adı altında güvenli bölge oluşturma planını hayata geçirme doğrultusunda hareket etmeleri için meydana çıkacak ortamı Batılı ülkelere karşı bir baskı aracı olarak kullanmak suretiyle, Avrupa’ya doğru başlayan bu mülteciler dalgasının Türkiye tarafından planlanıp icra merhalesine konulduğu görünmektedir.
Türk yetkililerin güvenli bölge oluşturmada muvaffak olmasalar bile en azından Suriyeli mültecilerin Avrupa’ya doğru gönderilmesiyle birlikte maliyetlerin ağır yükünden kısmen de olsa kurtulabilecekleri sonucuna geldikleri gözükmektedir. Yine göründüğüne göre, Türkiye’de erken seçimlerin önümüzdeki yakın bir zamanda yapılacağını göz önüne alacak olursak, Adalet ve Kalkınma Partisinin bu projeyi hayata geçirmek suretiyle ve Avrupa Birliğinin maliyetlerin ve Suriyeli mültecilerle alakalı sorumlulukların kabulüne iştirak etmesini sağlayarak seçimlerde konumlarını güçlendirebileceklerini hesaplıyorlar.
AKP’li yetkililer, önümüzdeki seçimlerde parlamento kürsülerinin kahir ekseriyetini ele geçirmek için ve önceki yıllar gibi istedikleri hükümeti rakip ve muhalif partiler olmaksızın kurabilsinler diye her yola başvuruyorlar.
İsrail’in rolü ve Türkiye ile işbirliğine gelirsek, bu konuda şöyle diyebiliriz; öncelikle adı geçen rejim de Türkiye gibi Batılı ve Arap ülkelerin tutumlarının değişmesine ve Rusya’nın Suriye krizinin siyasi çözümüne ilişkin istişareleriyle uyumlu hareket etmelerine karşıdır. İkincisi, esasen Libya’dan tutun ta Suriye’ye kadar Arap halklarının yeni iltica dalgasının temel kaynağı, tam olarak Siyonist rejimin 1991 yılında Madrid Barış konferansında tasvip edilen barışa karşılık toprak mübadelesi formülünü Natanyahu ve diğer sağcı İsraillilerin önerdiği güvenliğe karşılık güvenlik mübadelesi formülüne tebdil etmesine kadar gider. Siyonist rejim, bu yolla Ortadoğu krizini uzatarak Libya ve Suriye gibi yeni krizlerin ortaya çıkması için zemin hazırladı.
Aslında Avrupa Birliği, ‘eğer Filistin ve Ortadoğu krizi zamanında çözülmezse bu buhranın uzaması kriz bölgelerinden Avrupa’ya doğru göç dalgalarının başlaması gibi sonuçlara yol açabilir’ dediğinde, doğru teşhis etmişti. şu an bu öngörü gerçekleşmiş durumda. Bölgenin krizlerini çözmek için Avrupa tarafından yapılan ciddi bir girişim henüz görünmüş değildir, ancak Avrupa’nın, 1967 işgal topraklarının sınırları dahilinde Filistin devletinin kurulması yönünde adım atmış olması Siyonist rejimi oldukça endişelendirmekte ve bu temelde Siyonist rejim de Avrupa için sorun çıkarmaktan yararlanmaktadır.
Sonuç
Avrupa Birliği içinde ciddi tartışmalara neden olan Doğu Avrupa ülkelerinden Batı Avrupa’ya doğru insani zincir halinde başlayan yeni iltica dalgalarının kendiliğinden olması ihtimali, oldukça düşüktür. Bu hareketlerin organizeli ve bir plan ve proje dahilin ilerlediği gibi görünüyor. Bu projenin tasarlanması ve icra edilmesinde Türkiye’nin rolü ve İsrail’in işbirliği ihtimali oldukça yüksektir.
Ahmet Kazımzade
Çev: Mehmet Gönül
